بفرمایید هیئت..

به مجلس عزا باوضو وارد شوید

خیلی دوست داشتم با محتوای بیشتری خدمتتون برسم و مجلس شب دوم رو پربارتر کنم اما اولا بلاگفا باز نمیشد دوما وقتم کم بود به همین خاطر یه مجلس ساده و لری بر پا کردم اولش یه کم سخنرانی بعدش هم یه شعر بسیار زیبا بهتون هدیه می کنم تا اشکتون رودر بیارم ....

بسم الله الرحمن الرحیم

 

صداي قافله عشق به گوش مي رسد، حسين فاطمه وارد کربلا شد. پس از ورود به کربلا فرمود: نام اين سرزمين چيست؟ گفتند: غاضريه. فرمود: نام ديگرش چيست؟ گفتند: نينوا. فرمود: نام ديگري ندارد؟ گفتند: شاطي الفرات. فرمود: ديگر چه مي نامند؟ گفتند: کربلا. حسين عليه السلام آهي پر از غم از دل برکشيد و در حالي که اشک گونه هايش را تر نموده بود، فرمود: “اينجا زمين اندوه و بلاست، اينجاست که خون هاي ما ريخته مي شود، اينجاست که پرده حشمت و حرمت ما چاک مي گردد، اينجاست که گلوگاه مردان ما تيز کننده شمشير دشمنان شود، اينجاست... اينجاست که جد من رسول خدا صلي الله عليه وآله وعده نهاد...” تمام کاروان را غم و اندوهي سخت فرا گرفته بود. اينجاکجاست؟ که سالار شهيدان حسين عليه السلام فرمود اينجاست،اينجاست، وعده پاکان و ناپاکان...
    و فرمود: “ام سلمه به من گفت: جبرئيل نزد رسول خدا صلي الله عليه و آله حضور داشت و تو در آغوش من مي گريستي، رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: پسرم را واگذار، پيامبر تو را در دامن خود نشانيد، جبرئيل خطاب به رسول خدا گفت: دوستش مي داري؟ امتت او را مي کشند و اگر خواهي تربتي را که بر روي آن کشته مي شود به تو بنمايانم؟ فرمود: آري، پس از آن تربت به آن سرور عالي مقام داد.” و چون حسين عليه السلام نيز شنيد که اينجا کربلاست، خاک آن را بوييد و فرموداين همان سرزميني است که جبرئيل از آن به رسول خدا صلي الله عليه و آله خبر داده و من در آن کشته خواهم شد و همان جملاتي را فرمود که در بالا ذکر گرديد. ...
    بي دليل نبود که شير خدا، اميرمومنان علي عليه السلام هنگامي که به اين سرزمين رسيد، فرمود نام اين سرزمين چيست؟ گفتند کربلا. آن حضرت تا اين را شنيد شروع به گريستن نمود. به طوري که زمين از اشک آن بزرگوار تر گرديد و هنگامي که علت آن را از آن حضرت پرسيدند، فرمود: روزي به محضر رسول خدا صلي الله عليه و آله وارد شدم و ديدم آن حضرت مي گريد. گفتم: يا رسول الله(ص) علت گريه شما از چيست؟ فرمود: اکنون جبرئيل نزد من بود و به من خبر داد که حسينم را در زميني به نام کربلا به شهادت مي رسانند و مشتي از خاکش را برايم آورد و من بوييدم و اشکم سرازير شد....
    امروز صداي جانسوز حسين عليه السلام به گوش مي رسد که فرمود: اعوذبالله من الکرب و البلا “خدايا به تو پناه مي برم از کرب و بلا” و صداي برپايي خيمه ها و منزل و ماوا نمودن اهل بيت حسين عليه السلام، ديدگان شيعيان آن حضرت را مملو از اشک و آه مي نمايد....
    اين روزها اگر به ديدار حضرت ولي عصر مهدي موعود نايل شويم، يقينا آن حضرت را در حالي خواهيم يافت که شال عزا به گردن داشته و در عزاي جدش حسين عليه السلام مي گريد. خطاب به آن امام همام و خليفه الله زمان اين گونه عرضه مي داريم که يا بقيه الله اين مصيبت عظيم را به محضر مقدس شما و خانواده معظمتان تسليت عرض مي نماييم و از خداوند خواستاريم که هرچه زودتر ظهور شما را نزديک گرداند تا انتقام خون جدت حسين عليه السلام را از ظالمان و متجاوزان بستاني.
    آجرک الله يا بقيه الله 
    

 دستها سایه بان چشمانم                                                             کاروانی ز دور می آید                          

دربیابان تشنه و برهوت                                                               گردوخاکی زدورمی آید

آی بارانیان به کوچه زنید                                                            تاکه پایان دهید فاصله را               

 گوش دل گر دهیدمیشنوید                                                      بی قراری زنگ قافله را
بین یک حلقه از بنی هاشم                                                       محملی خوش خرام می آید

 پشت پرده فرشته ای آرام                                                      باوقارتمام می آید

دوربادا و دور  چشم  فلک                                                        زینب از راه دور می آید

سرعالم به زیر چون بانو                                                          قصد دارد نزول فرماید

خیمه ها یک به یک علم گردید                                                 جان عالم فدای خیمه دوست

اولین خیمه ای که قد افراشت                                                  خیمه زینب است چون بانوست

خیل اصحاب گرد شمع وجود                                                    چشمها بی قرار ثارالله

دست در دست باب دخترکی                                                    پابه پای حسین عبدالله

هرچه کودک پیاده  شد آخر                                                   بوسه ای از رخ عمویش کرد

وعموتا رقیه اش را دید                                                     پاک خاک از لباس ومویش کرد

ناقه ای روی خاک زانو زد                                                  ضرب خورشید آسمان کم شد

هرکسی بود گرد محمل عشق                                         دست بر سینه اش زد و خم شد

پرده تا ازکجاوه رفت کنار                                                   رخ عیان کرد عمه سادات

گوش کن می رسدصدای حسین                                       همگی بهرعمه جان صلوات

هاشمیون کنارهودج نور                                                    همگی ذکرفاطمه برلب      

وعلم گشت بیرق عباس                                                  درکنار کجاوه زینب

آفتاب و تمام شدت آن                                                    مهربان شد بصورت عمه

باد می زد به پرچم عباس                                                سایه بان شد به صورت عمه

دست اکبر گرفت دستی را                                               دست دیگر به بازوی عباس

پای عباس شد رکاب حرم                                                پای زینب به زانوی عباس

یل ام البنین به چشم کشید                                            گوشه آستین بانو را        

زینب اورا فشرد در آغوش                                                 بوسه ای زد میان ابرو را

گفت داغ تو رانبینم من                                                    عین آرامشم تویی عباس

من فدایت که در مصیبتها                                                  آخرین خواهشم تویی عباس

باچنین عزت و جلال و شکوه                                              گشت خاتون پیاده از محمل

چند روزی گذشت باز رسید                                               کاروان پیاده وای از دل

نه عمویی کنار عمه رسید                                                نه عصایش دو دست اکبر بود

آنکه هر دم کنار زینب بود                                                  بین گودال پاره پیکر بود...........

 

همه خواهان تو از مسلم و ترسا و یهود

           وه که اندر سر کوی تو عجب غوغایی است   

فردا شب هم هیئتhttp://ghoghnoosesookhte.blogfa.com/اینجاست

منتظرتون هستیم

 

|+|

برمشامم می رسد.....

صد مرده زنده میشود از ذکر یاحسین        ارباب ما معلم عیسی بن مریم است

 

عیسی اگر در آخر عمرش به عرش رفت     قنداقه حسین شرف عرش اعظم است

 

بایوسفش مقایسه کردم نگار گفت            اوشاه مصرباشدو این شاه عالم است

|+|

......

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

|+|

غدیریه

ین صدای گرد و خاک بال کیست؟

این تلاطم های موج یال کیست؟

اولین بار است میخواند سرود!!

آخرین بار است می آید فرود

آمد و شوقی شد و در سینه ریخت

برسرم بارانی از آئینه ریخت

بند تسبیحم برایش دانه شد

مسجد قلبم کبوترخانه شد

آیه ای آورده سنگین و ثـقیل

زیر این آیه تلف شد جبرئیل

آیه ای از حضرت قدوس خم

شیعیان ، الیوم اکملت لکم

**

آیه ای آورد و خود پرواز کرد

باب عشق و عاشقی را باز کرد

آیه اش ظرفیت سی جزء بود

وه که هم اعجاز وهم ایجاز کرد

میشود با گفتن یک واژه اش

یکصدو ده مرتبه اعجاز کرد

میشود با خواندنش جبریل شد

سینه ی هفت آسمان را باز کرد

گفت باید از همین ساعت به بعد

روز را با یا علی آغاز کرد

گفت و گفت و گفت از حمد خدا

با عبارات و اشاراتی رسا

**

گفت حمد آن که باران آفرید

از کویر و ابرها نان آفرید

استجابت را شبیه آب کرد

آه را از پشت طوفان آفرید

شیعه ی خورشید ، یعنی ذره را

آفرید اما فراوان آفرید

از نکاح اسم رحمن و رحیم

طفل اقيانوس امکان آفرید

بعد از آن که شانه ای بر باد داد

حال دریا را پریشان آفرید

خود نمایی کرد بر جن و ملک

حیدری از جنس انسان آفرید

**

سایه را دنباله ی خورشید کرد

نور را بر ذره ها تأکید کرد

گفت زین پس هر کسی دارد نیاز

سوی حیدر پهن سازد جانماز

هر که را من قبله بودم تا به حال

کعبه اش باشد علی ، تم المقال

ابن که دستم منبر دستش شده

این که جبرائیل هم مستش شده

روی این آئینه حق تابیده است

عکس تجریدی خود را دیده است

حرف حق را می زند آئینه وش

با لب شمشیر تیز و مخلصش

دستهایش بوی خیبر میدهد

خستگی را از همه پر میدهد

**

منبری از خطبه های ناب خواند

در غدیر اسم علی را آب خواند

السلام ای آب دریای صمد

ای زلال قل هو الله احد

ای که میگردی شبیه انبیا

بر هدایت کردن قومت بیا

ای رسول مردم آئینه ها

بعثت غارت، حرای سینه ها

ای به بالای جهاز اشتران

شأن تو بالاست در بالا بمان

از تو میریزد صفات کبریا

ذات تو ممسوس ذات کبریا

نردبان وصف تو بی انتها

پله ی این نردبان سوی خدا

چون تکلم میکنی موسائی ام

تا که خلقم میکنی عیسا ئی ام

جفت دردم کشتی توحن کجاست؟

جسم سردم گرمی روحت کجاست؟

ای مسح دردهای لاعلاج

ما همه دردیم ، ظرف احتیاج

ما همه زخم یتیم کوچکیم

کن مدارا با همه ، ما کودکیم

ما نسیم ذکر تقدیس توأئیم

حاجیان فصل تندیس توأئیم

کوچه را میگردی و طی میکنی

کوزه را ظرفیت می میکنی

روی دوشت کیسه ی خرما و نان

میروی در کوچه ها دامن کشان

کیسه نه دل میبری بر روی دوش

شیعه هستم شیعه ی خرما فروش

ای سفیدی ای کبودی ای بنفش

ای به چشم پای سلمان ، جای کفش

ای به هر گام تو صدها التماس

کیسه بر دوش سحر ای ناشناس

ما همه مدیون شمشیر توئیم

تشته ی نان جو و شیر توئیم

بیعت گیجیم ما را راه بر

با خودت تا اشتهای چاه بر

|+|